Bądź pochwalony, który gładzisz możnych tego świata. Tyś jest ten, który zasiądzie na tronie w Ogrodzie Rozkoszy. Poprzez labirynt miasta-matni, przeprowadź nas. Od jarzma Zakonu, wybaw nas. Krwią swoją błogosławioną, nakarm nas. Bądź nam podziemnym słońcem. Daj siłę. Wyprowadź nas. Kontynuacja
Ilu czytelników, tyle definicji, czym powinna być fantastyka. Od alegoryczności po eskapizm – spory o to, czy bliskie wiązanie się z rzeczywistością jest obowiązkiem fantastyki czy balastem, który powinna odrzucić, toczą się bez końca. Skłońmy się na moment ku tej pierwszej opcji. Zgodnie z
Pokłońcie się, bracia i siostry! Padnijcie na kolana, dzieci Maszynowego Boga! Pokłońcie się Technomagicznemu Zakonowi Braci Konstruktorów, strażnikom Jego. I płaczcie. A łez nie żałujcie… Wnijdź w świat ORKAN FANTASY. W gąszcz paramitów. Przypowieści do cna ponurych. Historii z trzewi gnijącego
